miðvikudagur, júlí 18, 2007


ég hef verið frekar lélegur að blogga síðan ég kom heim, það eru margar ástæður fyrir því, ég held að það sé aðalega vegna þess að mér finnst ég ekki hafa mikið að segja síðan ég kom heim, það er ekki eins og ég sé að fara að segja ykkur frá því þegar ég skrap í eitthvað frábært kínverskt hof eða sá risa eðlu hlaupa yfir veginn, sem mér finnst vera frekara sorgleg tilhugsun, ekki lengur sú tilfining þegar ég labba niður götuna að ég sé að upplifa eitthvað nýtt eða furðulegt, ekki þess vá tilfining, ég sakan þess. Ég ættla ekkert að ljúga með það að ég sakan Malasíu rosalega mikið, sakna fjölskildunnar, matarins, og bara allt, sakan þess að vera að gera eitthvað nýtt, sjálfsagt væru þið að lesa blogg um að ég saknaði Íslands núna væri ég enn úti, en svona er þetta bara, maður veit ekki hvað maður hefur fyrr en það er horfið frá manni, ég hugga mig við þá tilhugsun að ég fari bráðlega út aftur, sem fyrst, helst á morgun en ættli það verði ekki næsta sumar, vonandi.

Ég veit vel að þið skiljið þetta ekki beint, enda þarftu að hafa verið skiptinemi til þess, ég er búinn að vera að ganga frá hlutum oní kassa, og er ég kominn með AFS-Malasía kassi sem er fullur af hlutum frá malasíu, ég hef hann farmarlega í skápnum mínu til þess að geta gripið í hann og gramsað í gegnum mynningar.

Ættli maður fari ekki að framkalla myndir frá árinu og búi til scrap book, hef ágæta reynslu af því þar sem ég hef þegar búið til tvær, eina handa Prema og hina fyrir fósturmömmu mína og fjölskildu,

Ég held að það hræðir mig mest að gleyma, ég vill ekki gleyma neinu,

6 comments:

Margrét sagði...

Æi krúttið mitt.. Ég skal kaupa eðlu og fara með þig á asíska matsölustaði og breyta mér í kínverja.. Ég skal sjá til þess að þú sjáir alltaf eitthvað nýtt á hverjum degi. Bara ekki flytja til Malasíu fyrir fullt og allt!;*

margret helga sagði...

ef ad madur hefur aldrei neitt til ad sakna ta hefur madur aldrei upplifad neitt.




svo soknudur er ekki svo slaemur.

Gréta María sagði...

ég skil þig svo vel! Þetta er svo ömurleg tilfinning já veistu þetta er líka það sem ég hræðist mest.. að gleyma.. þess vegna les ég dagbókina mína af og til.. en það gerir mann samt eiginlega bara sorgmædda yfir að vera ekki þarna lengur, en samt allt þetta var svo mikið þess virði og það myndi ekkert fá mig til að sjá eftir þessu! Þó svo að við höfum ekki verið í sama landi þá vil ég bara þakka þér að fá að byrja ævintýrið með þér, þótt að það hafi ekki verið langur tími, en það var líka svo gott að geta spjallað við íslending sem skildi mann á meðan við vorum þarna í asíu! Bara takk fyrir Elfar.. þú ert frábær =)

Ellen sagði...

hææ! Ég fór út til malasíu fyrir viku, talaði við þig fyrir eikverju síðan :) Ég er búin að vera hjá chapternum mínum og fjölskyldunni hans í 5 daga í Ipoh (perak) og fer svo á eftir til fjölskyldunnar minnar í Penang :D verð með blogg hérna ef þig langar að fylgjast með.

Elfar P sagði...

Hey Ellen þú gleymdir að gefa mér upp síðuna, vá hvað ég öfunda þig núna, þetta verður geggjað hjá þér

Nafnlaus sagði...

ég skrifaði hana í eikvern dálk þarna :/ en allavega hún er www.ellenagusta.blogspot.com
Ég er samt með heimþrá núna en held það sé bara því ég er ekki vön því að hafa svona lítið frelsi :] Er líka í fyrsta skipti sem fjölskyldan mín tekur skiptinema.